Good vibes ✨🌌🌠

💆🏻‍♀️

قشنگ میشه داستانی که داره تعریف میکنه رو شنید...

+ اولین باره با والس مواجه میشم، جالب بود و خفن :)

نمی‌دونم چرا یاد این متن افتادم:

چه کسی گفت "جنگ چهره زنانه ندارد"؟ پس آن مرد با موهای جو گندمی پشت خاکریز وقتی به دور دست‌ها خیره می‌شود و انگشتری‌اش را با دست راست در دست چپش میچرخاند و اشک در چشمانش حلقه زده برای چیست؟

چرا آن جوانک در این برف و بوران شالگردن بافته مادرش را همچون گنجی میان وسیله‌هاش پنهان کرده و هر از گاهی فقط آن را مانند شی‌ای مقدس بیرون می‌کشد و می‌بوید؟ چرا آن پسر با چشم‌های کهربایی رنگش زیر نور منور‌ها به عکس معشوقه‌اش خیره شده و شب را سر می‌کند؟

چطور آن مرد با سبیل‌های در هم ریخته و لباس‌هایی که از گرد و خاک و عرق به تنش چسبیده‌اند به عشق دیدن دخترک دو ساله‌اش زندگی را سر می‌کند؟ یا آن یکی که هزار شعر عاشقانه‌ از بر است و در شب‌هایی که سوز سرما و گرسنگی استخوان‌هایمان را خرد می‌کنند، با آواز زیر لب شعر میخواند و آتش عشق را در جانمان گرم می‌کند؟

یا من، که باز هم برگ وصیت‌نامه‌ام را حرام نوشتن خیالاتم برای تو کرده‌ام...

از موارد بسیار تا بسیار مورد پسند کیومرث :)))

یه رقص دو نفره که نیازمند ارتباط فیزیکی و عاطفی بین هر دو شخصه... با شکوه اما رسوا کننده...  حرکاتی نرم و دایره وار که هرکسی میتونه انجام بده... تازه اونم با یه والس ایرانی!

حیف که مطالب قابلیت لایک نداره، یک لایک بزرگ برای راوی عزیز=>

+ کیومرث رو در حال خزیدن به گوشه ای نمور برای غصه خوردن من باب عدم توانایی در انجام رقص با این اهنگ بی نظیر مشاهده میفرمایید*

چقدر حسش متفاوت بود.