بوسه بر دار میزنم
پنجشنبه, ۲۶ دی ۱۴۰۴، ۰۱:۱۶ ق.ظ
اگر قرار بر این باشد که در مساجد بعد از سجده بر خالقی که میگویید یگانهی بخشش و آمرزش است، به دیار دشمنان همسایهنما لعن و نفرین بفرستید که بر فرض محال به صلابه کشیدن جوانانمان را در دهانهای کوچکمان خفه کنیم و تن بدهیم به جور همان دشمنان که با هزار منت به خونخواهی ما برخیزند و درنهایت بر خون خودمان سفره را پهن کرده و مشغول نوشیدن چای خون و آیس خون کافی بشوند، پس چه بهتر که خون شما در شیشه شده، پس از شیک شدن با شیکر دستی و احتمالا کمی تاچ شلاق به عنوان نوشیدنی شب یلدا تقدیم حضور مردم شود.
الحق که لایق سنگسار هم نیستید. دست بردارید از این مهر سیاه پیشانی و ادعای رعیتدوستی؛ نکشید، نکشید، نکشید.
پ.ن: عنوان مطلب بخشی از کتاب خرتلاق به قلم سهو روشنیان هست.
